”…Τὰ κατάφερε μὲ τεράστια ἐπιτυχία καὶ ἀπέδειξε ὅτι τὰ παιδιὰ μας εἶναι δεκτικὰ καὶ συνεργάσιμα ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ δυσκολότερο ἐγχείρημα…”
Ὅταν ξεκίνησε ἡ κόρη μου τὸ σχολεῖο, ὡς γονέας, ἄνθρωπος κάποιας παιδείας καὶ Ἑλληνίδα, περιέπεσα σὲ ἀπελπισία διαπιστώνοντας τὴν ἄθλια κατάσταση στὴν ὁποία εὐρίσκεται τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο , ποὺ μόνον ἑλληνικὸν δὲν εἶναι πλέον! Ἐκείνη τὴν περίοδο εὐτύχησα νὰ συναντήσω τὴν κ. Ἀντζουλατου ὡς δασκάλα τῆς κόρης μου σὲ μία σχολὴ Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν , ὅπου εἶχε ἀναλάβει δύο τριετεῖς κύκλους σπουδῶν οἱ ὁποῖοι ἀφοροῦσαν στὴν γνωριμία τῶν μικρῶν μαθητῶν μὲ τὴν νεοελληνικὴ και δημώδη μας ποίηση , καθῶς καὶ στὴν γνώση τῆς Ἑλληνικῆς Μυθολογίας στὶς πραγματικὲς της διαστάσεις ὡς κομμάτι τῆς ζῶσας Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καὶ ὄχι ὡς ἕνα ἄθλιο παραμυθάκι, ὅπως παρουσιάζεται στὸ σχολεῖο.
Ἡ κυρία Ἀντζουλάτου προέβη σὲ ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα, ποὺ οὐδεὶς ἕως τότε εἶχε ἐπιχειρήσει. Προσπάθησε νὰ διδάξει στὰ παιδιὰ τοὺς Ἕλληνες Θεοὺς μαθαίνοντὰς τους τοὺς Ὕμνους τοῦ Ὀρφέως, ποὺ ἀφοροῦσαν ἕναν ἕκαστο ἐξεταζόμενο θεὸ καὶ οἱ ὁποῖοι ὕμνοι εἶναι γραμμένοι στὰ ἀρχαιότατα τῶν Ἑλληνικῶν. Τὰ κατάφερε μὲ τεράστια ἐπιτυχία καὶ ἀπέδειξε ὅτι τὰ παιδιὰ μας εἶναι δεκτικὰ καὶ συνεργάσιμα ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ δυσκολώτερο ἐγχείρημα, ἀρκεῖ να καθοδηγοῦνται ἀπὸ ἕναν ἐμπνευσμένο διδάσκαλο, ὅπως ἡ Ἀγγελική, ποὺ μὲ τὴν εὐαισθησία της καὶ τὶς ἄρτιες παιδαγωγικὲς της ἱκανότητες κατάφερε νὰ προσεγγίσει τὶς εὐαίσθητες ψυχοῦλες καὶ νὰ ἐγείρει τὶς πνευματικὲς και μαθησιακὲς ἱκανότητες τῶν μικρῶν της μαθητῶν! Ποιὸς ἄλλος ἄραγε εἶναι ὁ ρόλος ἑνὸς καλοῦ καὶ ἱκανοῦ διδασκάλου; Τὴν εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδιᾶς!!!
