Ἡ λέξη «μῦθος» προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαιολληνικὸ ῥῆμα «μύω», τὸ ὁποῖο σημαίνει κλείω, κλείνω. Ὁ μῦθος, λοιπόν, εἶναι λόγος κλειστός, συμβολικός, ὁ ὁποῖος κλείνει μέσα του κωδικοποιημένες πανάρχαιες ἱστορικὲς μνῆμες, ἐπιστημονικὲς γνώσεις, πολιτισμικὰ στοιχεῖα κι ἀναρίθμητες πληροφορίες ποὺ τυλίχτηκαν μὲ τὸ πέπλο τοῦ χρόνου καὶ τῆς λήθης κι ἐπιβίωσαν ὡς τὶς ἡμέρες μας.
Ὁπωσδήποτε ὁ μῦθος δὲν εἶναι παραμύθι. Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς σήμερα ὀνομάζουμε μυθολογία, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὸ θεωροῦσαν τὴν πανάρχαιη ἱστορία τους καὶ τὰ μυθικὰ πρόσωπα τὰ ἀντιμετώπιζαν ὡς πραγματικά, ἱστορικὰ πρόσωπα. Π.χ. Πῶς ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ξεκινῶντας τὴν ἐκστρατεία του στὴν Μικρὰ Ἀσία θὰ μποροῦσε νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν τάφο τοῦ Ἀχιλλέως καὶ νὰ τοῦ προσφέρῃ θυσία, ἄν ὁ Ἀχιλλεὺς ἦταν παραμύθι;
Πῶς θὰ μποροῦσαν οἱ ἀρχαῖοι Ἀθηναῖοι νὰ ἱδρύσουν στὴν Ἀκρόπολή τους τὸ Κεκρόπειον καὶ τὸ Ἐρέχθειον πρὸς τιμὴν τοῦ Κέκροπος καὶ τοῦ Ἐρεχθέως, τῶν παναρχαίων βασιλιάδων τους, ἄν αὐτοὶ ἦταν ἥρωες τοῦ παραμυθιοῦ σὰν τὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὴν Χιονάτη; Ἡ μυθολογία, λοιπόν, δὲν εἶναι παραμύθι· εἶναι ἀληθινὰ γεγονότα ποὺ ὁ χρόνος τὰ ἔντυσε μὲ τὴν φορεσιὰ τοῦ παραμυθιοῦ. Ὁ Πλάτων στὸν Τίμαιο, μᾶς ἐξηγεῖ:
«Τοῦτο μύθου μὲν σχῆμα ἔχον λέγεται, ἀληθὲς δὲ ἐστί.»
